بودن یک تراژدی ست

سرم را روی پای پیامبرم گذاشتم. پیامبری که که پیغام مرا در چراغ جادو دید؛و نزد من آمد با قبایی سپید. پیامبری که هر چه در چنته داشت،به میل کشیدم. تمام آن بیم و الحذر را، ذره ذره به جان جشاندم آتش و سیب را به سرخی شان قسم دادم خودم را به گناه نافهمیده گرفتار دیدم؛و از آن بود که سزاوار رحمی حقیر شدم توبه کردم از زمین توبه کردم از گناه توبه کردم از خدا و هدایت شدم به صراطی که مستقیم، شاید که هست،شاید که نیست... ...

ادامه مطلب